اسم و خبرش بوده ، كلمهء « الطّلب » اسم براى « انّ » و خبرش جملهء « ليس هو الخ » بوده و كلمهء « الّذى » صفت براى « الطّلب » و جملهء بعدش نيز صلهء آن بوده و ضمير « هو » كه اسم براى « يكون » بوده به طلب برگشته و كلمهء « معنى الامر » خبر براى « يكون » مىباشد . ليس هو الطّلب الحقيقىّ : ضمير « هو » به طلب برگشته و اسم براى « ليس » بوده و كلمهء « الطّلب » خبر و كلمهء « الحقيقىّ » صفت براى « الطّلب » و اين جمله نيز خبر « انّ » مىباشد . الّذى لا يكون طلبا : كلمهء « الّذى » موصول و با جملهء صلهء بعدش ، صفت براى « الطّلب الحقيقىّ » بوده و ضمير در « يكون » به طلب حقيقى برمىگردد . بل الطّلب الانشائىّ : كلمهء « بل » عاطفه و اضرابيه بوده و كلمهء « الطّلب الانشائىّ » را عطف به « الطّلب الحقيقىّ » كرده است . يعنى « الظّاهر انّ الطّلب الّذى يكون هو معنى الامر هو الطّلب الانشائىّ » . الّذى لا يكون بهذا الحمل طلبا مطلقا : كلمهء « الّذى » با جملهء صلهء بعدش ، صفت براى « الطّلب الانشائىّ » بوده و ضمير در « يكون » به طلب انشائى برگشته و مقصود از « هذا الحمل » حمل شايع صناعى و مقصود از « طلبا مطلقا » مطلق طلب بدون قيد مىباشد . بل طلبا انشائيّا : كلمهء « طلبا انشائيّا » عطف بر « طلبا مطلقا » مىباشد . أنشئ بصيغة افعل الخ : ضمير نايب فاعلى در « أنشئ » به طلب انشايى برمىگردد . او بغيرها : ضمير در « بغيرها » به صيغهء افعل ، مادّهء طلب و مادّهء امر برگشته و منظور ، انشاء طلب با جملهء خبريّه مىباشد . عن كونه موضوعا : ضمير در « كونه » به امر برمىگردد . فلا اقلّ من كونه : ضمير در « كونه » به امر برمىگردد . الى الانشائىّ منه عند اطلاقه : ضمير در « منه » به طلب و در « اطلاقه » به امر برمىگردد . كما هو الحال الخ : ضمير « هو » به انصراف به طلب انشائى برمىگردد . و ذلك : مشاراليه « ذلك » انصراف طلب به طلب انشائى مىباشد .